หากวันพรุ่งนี้แม่ไม่อยู่กับเรา อยากให้ลูกทุกคนได้มาอ่าน
หากวันพรุ่งนี้แม่ไม่อยู่กับเรา อยากให้ลูกทุกคนได้มาอ่าน
แม่นั้นเป็นผู้ให้กำเ นิ ดเรามา ทุกคนมีแม่ที่ดูแลเราจนเติบโตมาได้ดีจนทุกวันนี้
แต่จะมีสักกี่คนกันที่ยินดีจะดูแลแม่ของตนเองอย่างเต็มที่ และหลายคนเลือกบ้ า น พั ก ค น ช ร าเป็นที่พึ่งพิงสุดท้ายให้ท่าน แย่กว่านั้นบางคนเลือกที่จะท อ ด ทิ้ งท่านเอาไว้บ้านโดนลำพังอย่างเดียวดายโดยไม่เคยคิดหันกลับไปดูแลเลย
จนหลายคนตั้งมานั่งเสียใจภายหลังเมื่อวันที่ไม่มีแม่มาถึง อย่าให้ต้องเป็นแบบนั้นหากวันนี้คุณยังมีพ่อแม่อยู่ด้วย ดูแลท่านให้ดีเถอะ เป็นบุญกุศลยิ่งใหญ่สุดในชีวิตมนุษย์แล้ว
เ รื่ อ งราวของแม่กับลูกวันนี้เรามีมาให้อ่ า นเพื่อเป็นข้ อ คิ ด เตือนสติ เตือนใจทุกคนที่ยังคงมีแม่อยู่ด้วย จะได้ไม่พลาดโอกาสที่จะใช้เวลาอยู่กับท่าน ได้ดูแล
ท่านอย่างที่ลูกคนหนึ่งพึงจะทำได้ เ รื่ อ งอาจจะย าวหน่อยนะแต่อย า กให้ทุกคนได้ลองอ่ า นดู เนื้อหามีดังนี้เลย
ในขณะที่ลูกสะใภ้กำลังป้อนข้าวแม่สามีอยู่นั้นลูกสะใภ้ก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจว่า “ทำจืดแม่ก็ว่าไม่มีรสชาติ ตอนนี้ทำเค็มนิดหนึ่ง แม่ก็ว่ากินไม่ได้ แล้วจะเอายังไง” เมื่อแม่เห็นลูกชายกลับมา ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่กลืนข้าวเข้า
ปาก ลูกสะใภ้มองตามด้วยความไม่พอใจ เมื่อลูกชายลองชิมอาหารที่แม่กำลังกิน ก็พูดกับภรรย าว่า “ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแม่กินเค็มมากไม่ได้”
ลูกชายนิ่งคิดไปนาน แต่ก็พย าย ามหาทางออกที่ดีกว่านี้ “แม่ครับ อยู่บ้านพักคนชราก็ดีนะแม่จะได้ไม่เหงา ที่นั่นมีคนดูแล ดีกว่าอยู่ที่บ้านนะครับ หากเมียผมไปทำงาน เธอจะไม่มีเวลาดูแลแม่เลยนะครับ” เมื่อเขาอาบน้ำเสร็จ ก็ออกมาทำบะหมี่ให้แม่ และนั่งทานบะหมี่กับแม่ จากนั้นก็เข้าไปที่ห้องหนังสือ เขายืนนิ่งอยู่ที่หน้าต่าง ในใจเกิດความสับสน ไม่รู้จะ ตั ดสินใจอย่างไรดี
เขาไม่กล้าคิดอะไรต่อ กลัวว่าตนเองจะเปลี่ยนแปลงความตั้งใจ ณ บ้านพั ก ค น ช ร าที่แสนจะหรูหรานอกชานเมือง เขาใช้เงินจำนวนมากเพื่อทดแทนความรู้สึกผิดต่อแม่ของเขา
อย่างน้อยที่นี่ก็สะดวกสบาย เมื่อเขาพยุงแม่เข้าสู่ตัวอาคาร ทีวีจอ ยั ก ษ์ กำลังฉายภาพยนตร์ตลกอยู่ แต่ไม่มีเสียงหัวเราะจากผู้ชมแม้แต่คนเดียว ค น ช ร าจำนวนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อผ้า
เหมือนกัน นั่งอยู่บนโซฟานั่งมองประตูทางเข้าด้วยส า ย ต า อันเหม่อลอย หญิง ช ร า คนหนึ่งกำลังก้มตัวลงไปเก็บขนม ที่
ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมา เขารู้ว่า แม่ชอบห้องที่สว่างโล่ง จึงเลือกห้องที่แสงพระอาทิตย์สามารถสาดส่องเข้ามาได้ เมื่อมองออก
ไปนอกหน้าต่าง ใบไม้กำลังร่วงลงสู่พื้นหญ้าเป็นจำนวนมาก มีเจ้าหน้าที่หลายคนกำลังเข็นรถเข็นที่มีคน ช ร า นั่ ง อยู่ออกไปชมพระอาทิตย์ตกดิน รอบตัวเงียบสงัด ทำให้เขาสะท้านวาบในจิตใจ
แม้แสงพระอาทิตย์ย ามลับขอบฟ้าจะงดงามสักเพียงใด นั่นก็
หมายความว่า ความมืดย ามค่ำคืนกำลังจะย่างกราย เข้ามาแทนที่ เขาถอนหายใจเบา “แม่ครับ ผมต้องไปแล้วนะ” ผู้เป็นแม่ทำได้เพียง พยักหน้า แต่ในแววตากลับดู เ ศ ร้ า ส ร้ อ ย
เหลือเกิน ตอนที่เขาเดินจากมา แม่ยังคงโบกมือลาด้วยสีหน้า
ไม่สู้ดีนัก อ้าปากพูดโดยไม่มีเสียงอยู่ตลอดเวลา เมื่อเขาหันมามอง จึงเห็นผมสีขาวของแม่ เขานึกในใจ “แม่แก่แล้วจริง”
อยู่ ภาพในครั้งอดีตก็ผุดขึ้นในห้วงแห่งความคิด ปีนั้นเขาอายุได้เพียง 6ขวบ แม่มีธุระต้องไปต่างจังหวัด จึงต้องพาเขาไป
ฝากไว้ที่บ้านคุณลุง ตอนที่แม่จะออกจากบ้านไป เขารู้สึก ก ลั ว มาก เอาแต่กอดขาแม่ไม่ยอมให้แม่ไป “แม่จ๋าอย่าไปนะ…”
สุดท้าย แม่ก็ไม่กล้าทิ้งเขาไปต่างจังหวัด เขารีบก้าวเท้าเดินออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เมื่อปิดประตูแล้วก็ไม่กล้าหันไปมองแม่อีก เมื่อกลับถึงบ้าน เขาเห็นภรรย ากำลังเก็บเอาข้าวของ
ของแม่ โยนออกมานอกห้อง ถ้วยรางวัลรูปคนยืนสูงประมาณ
3 ฟุตที่เขา ชนะเลิศประกวดเรียงความ “แม่ของฉัน” พจนานุกรมแปลภาษาที่แม่ซื้อให้เขาในวันเกิດ ซึ่งเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขาได้รับจากแม่ ยังมีย า ห ม่ อ ง น้ำที่แม่ต้องทาขาก่อนนอนทุกวันฯ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกคุณโยนของ แม่ผมออกมาทำไม?” เขาถามออกไปด้วยความไม่พอใจ
“ขยะทั้งนั้น ถ้าไม่ทิ้ง แล้วฉันจะเอาของ ฉันวางไว้ตรงไหน? ” ภรรย าพูดอย่ างไม่สบอารมณ์
“คุณรีบเอาเตียงเก่าของแม่คุณไปทิ้งได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะซื้อเตียงใหม่มาไว้แทน ” รูปเก่า สมัยเขายังเด็กกองอยู่กับพื้น มันเป็นรูปที่แม่พาเขาไปเที่ยวสวนสัตว์และสวนสนุก
“นั่นมันเป็นสมบัติของแม่ผม ใครก็เอาไปทิ้งไม่ได้” “มันจะมากเกินไปแล้วนะ มาทำเสียงดังกับฉันได้ยังไง ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้” “ผมเลือกรักและแต่งงานกับคุณ คุณเข้ามาอยู่บ้านผม คุณเลือกรักผม ทำไมคุณรักแม่ผมด้วยไม่ได้? ”
ท้องฟ้าอันมืดมิดหลังฝนตก บรรย ากาศหนาวสะท้านไปทั่ว ท้องถนนที่ว่างเปล่าไร้รถรา รถหรูคันหนึ่งพุ่งไปข้างหน้าราวกับอยู่ในสนามแข่ง พร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ของชายคนหนึ่งซึ่งมุ่งไปทางบ้าน พั ก ค น ช ร า นอกเมืองจอดรถเสร็จ เขารีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องพักของแม่ เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขายืนมองแม่ด้วยความรู้สึก ที่ไม่น่าให้อภัยตัวเอง เขาเห็นแม่ของเขาก้มหน้าใช้มือนวดที่ขาของตัวเอง
เมื่อแม่ของเขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตู ก็เห็นลูกชายของตัวเองยืนอยู่และในมือถือย า ห ม่ อง น้ำ อยู่ และก็พูดออกมาด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “แม่ลืมเอามาด้วย ดีนะที่ลูกเอามาให้” เขาเดินไปหาแม่และ คุ ก เข่าลงไป “ดึกแล้วลูก แม่ทาเองได้ พรุ่งนี้ลูกต้องไปทำงานแต่เช้า กลับไปเถอะ” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ “แม่ครับ ผมขอโทษ แม่ยกโทษให้ผมนะ กลับบ้านเราเถอะ” ลูกรัก ตอนที่เจ้ายังเด็ก แม่ใช้เวลาทั้งหมดค่อยสอนให้เจ้าใช้ช้อนใช้ตะเกียบคีบอาหาร สอนเจ้าใส่รองเท้า สอนเจ้าแต่งตัว อาบน้ำให้ สิ่งเหล่านี้แม่ไม่เคยลืม
หากวันหนึ่ง แม่จำไม่ได้ หรือเริ่มพูดช้าลง ขอเวลาให้แม่สักหน่อยรอแม่ได้ไหมให้แม่ได้คิดบางครั้งสิ่งที่แม่อย า กจะพูดกับเจ้า แม่อาจจะพูดกับเจ้าไม่ได้อีกแล้ว ลูกรัก ลูกจำได้ไหม แม่ต้องสอนเจ้ากี่ร้อยครั้งให้เจ้าพูดว่าคำว่าแม่ได้แม่ดีใจมาก ไหนที่เจ้าเริ่มพูดเป็นประโยคได้? แม่ต้องตอบคำถามของเจ้ากี่ร้อยครั้ง กว่าเจ้าจะเข้าใจในสิ่งที่เจ้าสงสัย
ดังนั้น หากวันหนึ่ง แม่ถามเจ้าซ้ำแล้วซ้ำอีกกับเ รื่ อ งเดิม ขอให้เจ้าอย่ารำคาญจะได้ไหม…? ตอนนี้แม่อาจติดกระดุมเสื้อไม่ได้ ตอนกินข้าวอาจหกเลอะเสื้อผ้า เจ้าไม่ต้องโมโหได้ไหม…?
ขอให้เจ้าอดทนและอ่อนโยนกับแม่ ขอเพียงเจ้าอยู่ข้างแม่ แม่ก็รู้สึกอุ่นใจลูกรัก วันนี้ขาของแม่เริ่มอ่อนแรง ยืนได้ไม่ค่อยนาน เดินเหินลำบาก ขอให้ลูกจับมือและพยุงแม่ไว้เดินเป็นเพื่อนแม่จนวันที่แม่หมดลมหายใจ เหมือนวันที่เจ้าหัดเดิน แม่ก็พยุงเจ้าเดินอ ย่า ง นี้เหมือนกัน
เมื่อคุณได้อ่ า นเ รื่ อ งนี้จบแล้วเชื่อเหลือเกินว่า ทุกคนที่รักแม่จะคิดได้ เชื่อเหลือเกินว่าทุกคนจะสนใจแม่มากขึ้น และอย่าลืมว่าหากคุณแต่งงานมีคู่ครองคุณเองก็จะต้องรักแม่ของคนรักของคุณด้วยเหมือนกัน เ รื่ อ งราวนี้เป็นของผู้ใช้เฟสบุ๊ค Peerapong Sripaoraya ต้องขอบคุณอย่างมากที่ได้นำเอาเ รื่ อ งราวข้ อ คิ ด นี้มาให้ทุกคนได้อ่ า นกัน และหวังอย่างยิ่งว่าหลาย คนคงจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับแม่และดูแลท่านให้ดีที่สุด
Cr.ขอขอบคุณข้อมูลจาก Peerapong Sripaoraya